O regionie Związek Członkowie Władze Uchwały Biuro

Informacja prawnicza

Strona Główna
XI-XII 2010
I-II 2011
III 2011
IV 2011
V 2011
VI 2011
VII - VII 2011
IX 2011
X 2011
XII 2011
I 2012
II 2012
III - IV 2012
IV - VI 2012
VII - VIII 2012
IX - XI 2012
II 2013
III 2013
IV 2013
V 2013
VII - VIII 2013
IX 2013
XII 2013
I 2014
II 2014
III 2014
IV 2014
V 2014
VI 2014
IX - X

Informacja prawnicza – luty 2012 roku


1. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 10 stycznia 2012 roku. Sygn. akt II SA/Bk 659/11. Specyfika postępowania wyjaśniającego w sprawie o świadczenia z pomocy społecznej wymaga aktywności ze strony wnioskodawcy, którego rolą jest wprowadzenia pracownika socjalnego w swoją trudną sytuację życiową. Racjonalne zatem było wprowadzenie w art. 11 ust.2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, oz. 1362 z zm.) warunku współdziałania jako jednej z przesłanek udzielenia wsparcia. W konsekwencji należy przyjąć, że uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego może stanowić podstawę skutecznego zarzutu wobec strony, że nie współdziałała w przezwyciężeniu własnej, trudnej sytuacji życiowej.


2. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2012 r. Sygn. akt II FSK 1427/10. Na mocy art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez NSA zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne.


3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 stycznia 2012 r. Sygn. akt IV SA/Po 1121/11. Wymóg złożenia przez wszystkich spadkobierców poprzedniego właściciela wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, w rozumieniu art. 136 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) nie może być interpretowany nazbyt formalistycznie. Należy uznać go za spełniony, jeżeli przynajmniej jeden ze spadkobierców wystąpił z takim wnioskiem do właściwego organu, a pozostali spadkobiercy już w toku postępowania „przyłączyli się” do tego wniosku, „poparli go”, „podtrzymali” albo w inny sposób wyrazili swoją akceptację dla żądania zwrotu nieruchomości. Następca prawny wstępuje do postępowania na miejsce dotychczasowej strony, w rozumieniu art. 30 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w takim stadium, w jakim postępowanie to znajduje się w chwili jego zgłoszenia się, co w szczególności oznacza, że wszystkie czynności procesowe dokonane przed zaistnieniem następstwa przez organ lub poprzednika prawnego pozostają ważne (wiążące) i nie muszą być powtarzane. Jeżeli zaś jakaś czynność zdziałana przez poprzednika ma charakter odwołalny, to zgodnie z ogólną zasadą dyspozycyjności, następca prawny może ją zmienić lub odwołać na takich zasadach jak strona postępowania.


4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 stycznia 2012 r. Sygn. akt I SA/Wr 1662/11. Aby budek mógł zostać wyłączony z opodatkowania stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, względy techniczne o jakich mowa w art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.), muszą mieć charakter obiektywny, a więc niezależny od woli przedsiębiorcy oraz trwały. Wspomniany przepis wprowadza definicję pojęcia – gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Są nimi grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,  z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub  elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.


5. Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2011 r. Sygn. akt III CZP48/11. Gmina ponosi wobec właściciela lokalu mieszkalnego odpowiedzialność na podstawie art. 417 § 1 Kodeksu cywilnego za szkodę powstałą w okresie obowiązywania art. 1046 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z 2 lipca 2004 r. (Dz. U. nr 172, poz. 1804) na skutek zaniechania wskazania – na wezwanie komornika, tymczasowego pomieszczenia dla dłużnika, który ma obowiązek opuszczenia, opróżnienia i wydania mieszkania.

powrót na górę strony

Polecamy

Projektowanie stron: Lioosys